جواب:برای پاسخ به اين سؤال مى توان به حديثى از پيامبر اکرم(صلى الله عليه و آله) اشاره نمود که مى فرمايد: الأَمْراضُ وَ الأَوْجاعُ کُلُّها بَرِيْدٌ لِلْمَوْتِ وَ رُسُلٌ لِلْمَوْتِ! فَاِذا حانَ الأَجَلُ أَتى مَلَکُ الْمَوْتِ بِنَفْسِهِ فَقالَ يا أَيُّهَا الْعَبْدُ! کَمْ خَبَر بَعْدَ خَبَر؟ وَ کَمْ رَسُول بَعْدَ رَسُول؟ وَ کَمْ بَرِيْد بَعْدَ بَرِيْد؟ أَنَا الْخَبُر الَّذِى لَيْسَ بَعْدِى خَبَرٌ!
«بيماريها و دردها همگى قاصدان مرگ و فرستادگان او هستند،هنگامی که عمر انسان به سر مى رسد، فرشته مرگ مى آيد (بيمار از ديدن فرشته مرگ وحشت مى کند و آن را بى مقدمه مى پندارد ولى) به او مى گويد: اى بنده خدا چه اندازه خبر بعد از خبر، و رسول بعد از رسول، و پيک بعد از پيک، براى تو فرستادم؟ اما من آخرين خبرم، و بعد از من، خبرى نيست»!
پس آن گاه مى گويد: «دعوت پروردگارت را اجابت کن! خواه از روى ميل و خواه از روى اکراه»! و هنگامى که فرشته مرگ روح او را قبض مى کند، فرياد بستگان بلند مى شود، او صدا مى زند: عَلى مَنْ تَصْرَخُونَ؟ وَ عَلى مَنْ تَبْکُونَ؟ فَوَ اللّهِ ما ظَلَمْتُ لَهُ أَجَلاً وَ لا أَکَلْتُ لَهُ رِزْقاً بَلْ دَعاهُ رَبُّهُ: «بر چه کسى فرياد مى کشيد؟ و براى چه کسى اشک مى ريزيد؟ به خدا سوگند وقت او به پايان رسيده بود، و تمام روزى خود را دريافت داشته بود، پروردگارش از او دعوت کرد و او دعوت حق را اجابت نمود».
فَلْيَبْکِ الْباکِى عَلى نَفْسِهِ، فَاِنَّ لِى فِيْکُمْ عَوْدات وَ عَوْدات حَتّى لا أَبْقى مِنْکُمْ أَحَداً: «اگر مى خواهيد گريه کنيد، بر خويشتن بگرييد!، من باز هم کراراً به ميان شما مى آيم! تا يک نفر از شما را باقى نگذاريم»!. (1)

2- در حديث ديگرى از امام باقر عليه السلام مى ‏خوانيم كه پيامبر (ص) براى عيادت مردى از «انصار» به خانه او رفت، فرشته مرگ را بالاى سر او ديد، فرمود:
با اين دوست من با مدارا و لطف رفتار كن؛ چرا كه او مردی با ايمان است.
عرض كرد: اى محمّد! بشارت بر تو باد، كه من نسبت به همه مؤمنان با محبّتم و بدان اى محمّد! به هنگامى كه قبض روح بعضى از فرزندان آدم را مى ‏كنم خانواده او فرياد مى‏ كشند، من در كنار خانه مى‏ ايستم، مى‏ گويم: من گناهى ندارم (عمر او پايان يافته بود) من باز كراراً به ميان شما بر مى گردم! به هوش باشيد، به هوش!
سپس مى ‏افزايد:ما خَلَقَ اللَّهُ مِنْ أَهْلِ بَيْتِ مَدَرٍ وَ لْا شَعْرٍ وَ لا وَبَرٍ، فِى بَرٍّ وَ لا بَحْرٍ الَّا وَ أَنَا أَتَصَفَّحُهُمْ فِى كُلِّ يَوْمٍ وَ لَيْلَةٍ خَمْسَ مَرَّاتٍ حَتّى‏ أَنِّى لَأَعْرَفُ بِصَغِيْرِهِمْ وَ كَبِيْرِهِمْ مِنْهُمْ بِأَنْفُسِهِمْ:«خدا هيچ انسانى را از ساكنان شهر و بيابان،خانه و خيمه،در خشكى و دريا، نيافريده،مگر اين كه من در هر شبانه روز پنج بار دقيقاً به آنها نگاه مى‏ كنم تا آنجا كه من صغير و كبير آنها را بهتر از خودشان‏ مى‏ شناسم»2

پی نوشت ها:
1- مجمع البيان، جلد 8، صفحه 329
2- بحار الأنوار ، ج‏56، ص 265